Félagsdómur

Frávísunarkrafa stefnda var annars vegar reist á því að sakarefnið heyrði ekki undir Félagsdóm, þar sem ágreiningurinn varðaði einstaklingsbundin réttindi og einkaréttarlega samninga, og hins vegar að dómkrafan fæli í sér lögspurningu og fullnægði ekki áskilnaði 25. gr. laga nr. 91/1991 um lögvarða hagsmuni. Félagsdómur komst að þeirri niðurstöðu að ágreiningur aðila lyti að skilningi og gildissviði tilgreinds ákvæðis kjarasamnings þeirra um uppsagnarfrest við breytingar á ráðningarkjörum er feli í sér launaskerðingu og heyrði sakarefnið því undir Félagsdóm samkvæmt 3. tölul. 1. mgr. 26. gr. laga nr. 94/1986. Þá væri viðurkenningarkrafa stefnanda nægilega skýr og samrýmdist 25. gr. laga nr. 91/1991, auk þess sem stefnandi og félagsmenn hans hjá V hefðu lögvarða hagsmuni af úrlausn sakarefnisins þar sem niðurstaðan hefði raunhæfa þýðingu fyrir réttarstöðu þeirra. Var frávísunarkröfu stefnda því hafnað.

Ágreiningur aðila laut einkum að því hvort að félagsmaður stefnanda, sem hafði starfað sem sérfræðilæknir, ætti rétt á greiðslu álags og hækkun launaþreps samkvæmt ákvæðum kjarasamnings aðila eftir að viðkomandi hóf sérnám í undirsérgrein og var þá ráðin sem „sérnámslæknir með sérfræðileyfi“. Félagsdómur komst að þeirri niðurstöðu að í kjarasamningi aðila sé gerður skýr greinarmunur á launum sérfræðilækna og sérnámslækna. Í samningnum sé ekki að finna sérstök ákvæði um launakjör sérnámslækna sem hafi lokið sérfræðilæknisprófi. Hlutaðeigandi starfsmaður sé nú sérnámslæknir í skilningi kjarasamningsins og njóti umsaminna launakjara á þeim grunni. Fyrrgreind ákvæði kjarasamningsins beri að skýra samkvæmt orðanna hljóðan og taki þau ekki til sérnámslækna sem starfi hjá stefnda. Var stefndi því sýknaður af kröfum stefnanda.

Frávísunarkrafa stefnda var annars vegar reist á því að sakarefnið heyrði ekki undir Félagsdóm og hins vegar að kröfugerð stefnanda væri ekki dómtæk og fullnægði ekki áskilnaði 25. gr. laga nr. 91/1991. Félagsdómur komst að þeirri niðurstöðu að krafa stefnanda styddist samkvæmt stefnu málsins við þau rök að tilgreind ákvæði kjarasamningsins settu stjórnunarrétti vinnuveitandans skorður og var því litið svo á að sakarefni málsins heyrði undir Félagsdóm samkvæmt 3. tölul. 1. mgr. 26. gr. laga nr. 94/1986. Þá væri unnt að leggja dóm á viðurkenningarkröfu stefnanda, enda teldist hún nægilega skýr að efni til, auk þess sem að kröfugerðin væri sett fram vegna ágreinings um réttarstöðu félagsmanns í stefnanda, en bæði félagsmaðurinn og stefnandi hefðu lögvarða hagsmuni af úrlausn sakarefnisins. Var frávísunarkröfu stefnda því hafnað.

Ágreiningur aðila laut einkum að því hvort skilyrðum í viðauka við gildandi kjarasamninga milli málsaðila hafi verið fullnægt, svo reikna bæri félagsfólki í stefnanda launatöfluauka, er taki gildi 1. september 2025, vegna viðmiðunartímabilsins frá desember 2023 til desember 2024. Félagsdómur komst að þeirri niðurstöðu að kröfur stefnanda ættu sér ekki stoð í kjarasamningi aðila þar sem að ekki væri fullnægt því skilyrði hans fyrir greiðslu launatöfluauka 1. september 2025, að fyrir lægi samþykktur kjarasamningur á viðmiðunartímabilinu desember 2023 til desember 2024. Þá gætu önnur ákvæði kjarasamnings aðila, eða sjónarmið um jafnræði og sanngirni, ekki heldur leitt til þess að fallast bæri viðurkenningarkröfu stefnanda. Var stefndi því sýknaður af viðurkenningarkröfu stefnanda í málinu.

Ágreiningur aðila laut einkum að því hvort skilyrðum í viðauka við gildandi kjarasamninga milli málsaðila hafi verið fullnægt, svo reikna bæri félagsfólki í stefnanda launatöfluauka, er taki gildi 1. september 2025, vegna viðmiðunartímabilsins frá desember 2023 til desember 2024. Félagsdómur komst að þeirri niðurstöðu að kröfur stefnanda ættu sér ekki stoð í kjarasamningi aðila þar sem að ekki væri fullnægt því skilyrði hans fyrir greiðslu launatöfluauka 1. september 2025, að fyrir lægi samþykktur kjarasamningur á viðmiðunartímabilinu desember 2023 til desember 2024. Þá gætu önnur ákvæði kjarasamnings aðila, eða sjónarmið um jafnræði og sanngirni, ekki heldur leitt til þess að fallast bæri viðurkenningarkröfu stefnanda. Var stefndi því sýknaður af viðurkenningarkröfu stefnanda í málinu.

Ágreiningur aðila laut einkum að því hvort skilyrðum í viðauka við gildandi kjarasamninga milli málsaðila hafi verið fullnægt, svo reikna bæri félagsfólki stéttarfélaga í stefnanda launatöfluauka, er taki gildi 1. september 2025, vegna viðmiðunartímabilsins frá desember 2023 til desember 2024. Félagsdómur komst að þeirri niðurstöðu að kröfur stefnanda ættu sér ekki stoð í kjarasamningi aðila þar sem að ekki væri fullnægt því skilyrði hans fyrir greiðslu launatöfluauka 1. september 2025, að fyrir lægi samþykktur kjarasamningur á viðmiðunartímabilinu desember 2023 til desember 2024. Þá gætu önnur ákvæði kjarasamnings aðila, eða sjónarmið um jafnræði og sanngirni, ekki heldur leitt til þess að fallast bæri viðurkenningarkröfu stefnanda. Voru stefndu því sýknuð af viðurkenningarkröfu stefnanda í málinu.